Oranje

Humphrey Mijnals

 

Humphrey Mijnals ging als verdediger de geschiedenis in als eerste Nederlands international van Surinaamse afkomst. Mijnals was in 1956 bij Elinkwijk komen voetballen en speelde op 3 april 1956 een interland voor Oranje tegen Bulgarije. Het meest opvallende kunsstuk dat Mijnals liet zien, was een omhaal die tot luid applaus leidde.

 

In totaal speelde Mijnals voor Nederland 'slechts' drie interlands, waaronder eentje tegen Suriname, omdat hij in conflict raakte met de KNVB. Het conflict rees na een oefentrip naar Zuid- en Midden-Amerika. Tegenover een journalist deed hij zijn beklag over het vertoonde spel en selectiebeleid, waarna hij door de bond op de lijst van ongewenste spelers werd geplaatst.

 

Daarna speelde hij 45 keer in het Surinaams nationaal elftal en met de Surinaamse voetbalclub SV Robin Hood werd hij viermaal landskampioen. In 1999 werd hij gekozen tot Surinaams voetballer van de eeuw. Mijnals kreeg bovendien op 24 augustus 2008 de Sportpenning van de gemeente Utrecht

Piet Kraak

 

Piet Kraak was zeven jaar lang doelman van Elinkwijk. De keeper kwam oorspronkelijk van IJVV Stormvogels en debuteerde al in 10 maart 1946 zijn interland-debuut in de eerste wedstrijd van Oranje na de tweede wereldoorlog. Tegenstander was Luxemburg. In 1956 stopte hij met voetballen om een hotel te gaan runnen in Zeeland, maar na enkele maanden keerde Kraak terug aan het Utrechtse Theo Thijssenplein om het doel van Elinkwijk weer te verdedigen.

 

In de nadagen van zijn loopbaan, in 1959, werd hij door bondscoach Elek Schwartz opnieuw opgeroepen voor het Nederlands elftal. De Elinkwijk-keeper speelde mee tegen Noorwegen en was jarenlang de oudste keeper die ooit in het Nederlands elftal speelde. In 2010 werd dit record verbroken door Sander Boschker.

 

Na zijn loopbaan als actief speler, werd Kraak trainer van Velox en diverse Deense ploegen. Hij overleed uiteindelijk op 63-jarige leeftijd aan een hersenbloeding in Kopenhagen.